بدایه النحو – ادات شرط – جلسه ۵۶

ادات شرط ٬اداتی هستند که داخل بر دو جمله می شوند و وقوع جمله ی دوم را معلق بر وقوع جمله ی اول می گیرند. دراین حالت به جمله ی اولی «جمله ی شرط» می گویند و به جمله ی دوم «جواب شرط» می گویند. و در بسیاری از موارد «ادات ربط» بر جمله ی جواب وارد می شود.

ارکان جمله ی شرطیه:
  1. ادات شرط : این ادات بر دو نوع می باشد.
    1. اسمیّه. مانند: انَّی أین أینما أیّ أیّان إذا حَینما کلَّما کیف کیفَما لمَّا ما متی من مهما
    2. حرفی. مانند: إن إذما لَوْ أمَّا
  2. جمله شرط: در این جمله ی شرط حتما باید جمله ی ما فعلیه باشد و فعل آن خبری و متصرف باشد و با قد٬ لن٬ ما٬ سین٬ سوف مقرون نشده باشد.
  3. ادات ربط بین جواب و شرط: این ادات شامل «فاء» و «إ‌ذا» فجائیه می شود.
  4. جمله جواب

حتما بخوانید: فیلم آموزشی بدایه النحو

احکام ادات شرط:

  1. همه ی این ادات شرط مبنی هستند به غیر از «أیّ» و «کلّما».
  2. همه ی این ادات صدارت طلب می باشند و اگر از ادات اسمی باشند ماقبلشان در آن ها عمل نمی کند.(البته در حروف جر ومضاف عمل می کنند).
  3. بعضی از ادات شرط جازم٬ دو فعل را جزم می دهند که به آن ها «ادات شرط جازم»  می گویند  و بعضی دیگر غیر جازم هستند که به آن ها «ادات غیر جازم» می گویند.

حال در اینجا به معنای این ادات اشاره می کنیم:

إن و إذما:

این دو ادات٬ جمله ی جواب را مشروط و وابسته به جمله ی شرط می کند. مانند:« إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْکُمْ وَیُثَبِّتْ أَقْدَامَکُمْ – محمد ۷»

أین و أینما و أنَّی و حیثما:

برای تعلیق مکانی به کار می روند مانند آیه ی روبرو: «أَیْنَمَا یُوَجِّهْهُ لَا یَأْتِ بِخَیْرٍ – نحل ۷۶»

مّن:

برای مشروط نمودن و وابسته نمودن جواب است.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.