منطق ۲ – استقرا – جلسه ۳۱

استقرا و اقسام آن را در این جلسه توضیح خواهیم داد

فیلم آموزشی استقرا

تعریف استقرا:

استقرا در لغت به معنای کنکاش و جستجو می باشد و در علم منطق حجتی است که ما بوسیله ی بررسی چند مورد و تعمیم آن به بقیه ی موارد٬ بدست آورده ایم. با توجه به تعریف می توان گفت که استدلال استفرایی دو مرحله می باشد:

  • آزمون افراد.
  • جمع بندی و تعمیم حکم به افراد.
استقرا به دو گونه تقسیم می شود:
  1. تام
  2. ناقض

استقرا تام عبارت است از اینکه ما تمام افراد یک مجموعه را بررسی نماییم و سپس حکم کلی را استخراج کنیم. مثلا تمام طلاب یک مدرسه را از لحاظ قد اندازه گیری نماییم و سپس میانگین قد آن ها را بگوییم.

بدیهی است که استقرای تام را فقط می توان در مجموعه های کوچک انجام داد چرا که همه ی افراد آن قابل مطالعه و بررسی می باشند. اما برای مجموعه های نا محدود به ناچار باید از نوع دیگری از استدلال استفاده نمود.

استفرای ناقص:
هنگامی که در بین تمام مجموعه٬ عده ای خاص را مورد مطالعه قرار دهیم و سپس حکم را به تمام افراد سرایت دهیم٬ استقرای ناقص را بکار برده ایم.

راه های نقد تعمیم استقرایی:

۱) تشکیک در مقدمات:
یکی از راه های موفق٬ تشکیک در مقدمات استقرا می باشد و به این صورت است که ما نشان دهیم که شواهد یا واقعا وجود ندارد و یا اینکه به طور اشتباه تفسیر شده اند.
۲) تشکیک در حکایت گری شواهد و نمونه ها:
برای انجام این کار می بایست به کیفیت انتخاب یا کمیت شواهد این شواهد دقت شود و آن ها را زیر سوال برد. زیرا این دو امر هستند که می توانند در نتیجه گیری ما اخلال ایجاد نمایند.
۳) تشکیک در صدق نتیجه:
گاهی ممکن است که همه ی شواهد درست و صحیح باشند اما در نتیجه گیری خطا صورت گرفته باشد بنابراین باید اطمینان حاصل نمود که کلمات و عباراتی که در نتیجه آمده باشد همان هایی باشد که در مقدمات آمده است.

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.