جواهر البلاغه – فصاحت و بلاغت – جلسه ۱

فصاحت و بلاغت در کلمه و کلام به سه صورت بیان می شود:

  • به لحاظ لغوی
  • به لحاظ اصطلاحی
  • به لحاظ استعمال

فیلم آموزشی فصاحت و بلاغت

در ابتدای امر با مفاهیم فصاحت و بلاغت آشنا می سازیم. فصاحت در معنای لغوی آن «آشکار شدن» می باشد و در اصطلاح عبارت است از الفاظ روشنی که زود به ذهن می آنید و بخاطر زیباییش در بین نویسندگان وشعرا کاربرد دارد.
بلاغت نیز در لغت به معنای «رسیدن» می باشد و در اصطلاح شامل دو بخش می باشد:
  • بلاغت کلام: یعنی کسی که عباراتش فصیح باشد و کلامش با مقتضای حال تطابق داشته باشد.
  • بلاغت متکلم
پس از معرفی فصاحت و بلاغت به بحث این جلسه که «فصاحت» می باشد می پردازیم.
فصاحت در استعمال به ۳ دسته تقسیم می شود:
  1. فصاحت کلمه
  2. فصاحت کلام
  3. فصاحت متکلم

کلمه چه زمانی فصیح است؟

  • ۱- کلمه نباید تنافر حروف داشته باشد. تنافر حروف حالتی است که در آن کلمه به سختی ادا خواهد شد و شنیدن آن کلمه نیز به سختی خواهد بود. مانند کلمه ی «هعخع» که تلفظش سخت خواهد بود. نزدیک بودن مخارج حروف به یکدیگر یکی از عوامل تنافر حروف می باشد.
  • ۲- در استعمال نا مأنوس بکار نرود. یعنی استفاده کردن از کلماتی که در بین عموم مردم زیاد استعمال نمی شود.

حتما بخوانید: فیلم آموزشی کتاب «بدایه النحو»

  • ۳- با قواعد صرفی ساخته شده باشد. یعنی اینکه کلمه شاذ نباشد.
  • ۴- آزار دهنده و گوش خراش نباشد.
اگر کلمه ای این ۴ شرط را داشته باشد می گوییم که آن کلمه «فصیح» است که اکثر قریب به اتفاق کلمه هایی که در ادبیات عرب با آن مواجه می شویم فصیح می باشد و اگر این موارد را نداشت٬ کلمه فصیح نمی باشد.
در جلسات بعد ببیشتر با فصاحت و بلاغت کلام و متکلم آشنا خواهید شد.

 

1 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.