یکشنبه , ۲۸ آبان ۱۳۹۶

آموزش مجازی دروس تخصصی حوزه در
«حوزه مجازی مهندس طلبه»

هم اکنون ثبت نام کنید

سید ابوالمکارم ابن زهره

ابن زهره

مقدمه ای بر حیات سید ابوالمکارم ابن زهره (ره)

ابوالمکارم عزّالدین حمزه بن علی بن زهره معروف به ابن زهره ، فقیه، اصولی، متکلم و نحوی، یکی از علمای بزرگ شیعه در قرن ششم هجری قمری است.

حیات ابن زهره (ره)

حمزه بن علی بن زهره، کنیه‌اش ابوالمکارم و معروف به سید ابوالمکارم ابن زهره است. می‌توان گفت این سید بزرگوار و عظیم‌الشأن از بزرگان شیعه و از عالمترین و معروف‌ترین عالمان خاندان ابن زهره است. وی فقیه، اصولی، متکلم، نحوی و از ثقات و نقیب سادات حلب و معروف‌ترین فرد این خاندان بوده است؛
وی در رمضان سال ۵۱۱ هجری قمری در شهر حلب دیده به جهان گشود و در خاندان علم و سیادت نشو و نما یافت. در اصطلاح علما، لفظ و کلمه «ابن زهره» هرگاه تنها به کار رود، مقصود اوست.
او ابتدا از حضور والد استادش، ابن حاجب حلبی و ابومنصور سید کبیر به مقام علمی ارتقاء یافت. هر چند بیشتر مراتب علمی او از محضر مفید ثانی و شاگردان او نصیبش گردید. ابن زهره یکی از بزرگان علمای شیعه در عصر خویش بود که در ادبیات عرب، فقه، اصول، کلام، حکمت و نجوم مهارت داشت. با ابن شهر آشوب مازندرانی هم عصر بود و چون محل دفن و وفات مازندرانی نیز در زادگاه ابوالمکارم است، احتمال دارد که عشق به علما و استفاده از امثال سادات بنی زهره بدان دیار هجرت نموده است.

حتما بخوانید: ابن جمزه

نسب خانوادگی ابن زهره (ره)

تمام نسب‌شناسان بر این باورند که نسب ابن زهره (ابوالمکارم) به امام صادق (علیه السلام ) منتهی می‌شود؛ اما در تعداد واسطه‌ها اختلاف کرده‌اند و هر کدام سلسله اجداد این عالم بزرگوار را بنا بر اعتقاد خود ذکر کرده‌اند و برای اثبات آن، نسب را برشمرده‌اند تا آن که منتهی به امام (علیه السلام ) شده است.
میرزا عبدالله افندی تبریزی، نسب ایشان چنین آورده است: السید عزالدین ابوالمکارم حمزه بن علی بن أبی المحاسن زهره بن أبی علی الحسن بن أبی المحاسن زهره بن أبی المواهب علی بن أبی سالم محمد بن ابراهیم محمد النقیب بن علی، بن أبی علی احمد بن أبی جعفر محمد بن دبی عبدالله الحسین بن أبی ابراهیم اسحاق الموتمن بن أبی عبدالله جعفر بن محمد الصادق (علیه السلام )الحسینی الحلبی.
وی می‌افزاید: آن چه که ما ذکر کردیم، نسب موجود در کتب معتبره است؛ اما در آخر کتاب غنیه نسبی ذکر شده است که با واسطه کمتری به امام علیه السلام می‌رسد. و مرحوم شیخ آقا بزرگ تهرانی هم همین نسب را آورده است.
صاحب روضات الجنات می‌نویسد:
نسب سید بن زهره حلبی با دوازده واسطه به امام جعفر صادق علیه السلام می‌رسد که همگی از سادات بزرگوار هستند.سید محسن امین رحمه الله از کتاب «سیر اعلام النبلا» چنین نقل می‌کند که: سنگ قبری که در جمادی الاول سال ۱۲۹۷ هـجری قمری از مزار ابن زهره کشف شد؛ با خط زیبایی بر آن نگاشته شده است: بسم الله الرحمن الرحیم؛ این مرقد بزرگ یگانه، رکن‌الدین أبی المکارم حمزه بن علی بن زهره بن علی بن محمد بن أحمد بن محمد بن الحسین بن اسحاق بن جعفر الصادق صلوات الله علیه و علی آبائه و ابنائه الائمه الطاهرین است و وفات آن بزرگوار در ماه رجب سال ۵۸۵هـجری قمری بوده است. بنابراین نسب ابوالمکارم ابن زهره را با ۹ واسطه به امام صادق (علیه السلام ) می‌رسد.

تشییع در حلب

گرایش به تشیع در شهر حلب به قبل از حکومت حمدانیان بازمی‌گردد ولیکن در عهد این سلسله گسترش بیشتری داشته است. شیعه در این زمان قدرتمند شد و گسترش یافت. علت این گسترش و اقتدار، شیعی بودن دولت حمدانی و افتخار حاکمان دولت حمدانی به شیعه بودن است. حاکمان این سلسله، ادیبان، شاعران، دانشمندان و حدیث‌شناسان شیعه را گرامی می‌داشتند و آنانی را که شیعه بودند خود را پنهان نمی‌کردند؛ بیشتر تکریم نموده و بزرگ می‌داشتند.

آل‌زهره در حلب

اقامت آل‌زهره در شهر حلب بدین جهت بود که یکی از فرزندان یا نوادگان اسحاق، فرزند امام صادق علیه السلام جد اعلای ابن‌زهره، از مدینه کوچ کرده و در دهکده «حران» واقع در حومه حلب رحل اقامت افکند.
نیای دوم زهره، ابوابراهیم محمد بن احمد بن محمد بن حسین حرانی حجازی، مردی دانشمند و شاعر و معاصر و ممدوح ابوالعلای معری بود. وی در حران توانگر و نیرومند گردید و به حلب کوچ کرد. گفته‌اند: وی نخستین فرد این خاندان است که وارد حلب شده و تشیع را با خود به حلب ـ که مردمش حنفی مذهب بودند ـ برده است.
سخاوی، وی را نخستین کسی می‌داند که در زمان سیف الدوله حمدانی نقابت (ریاست) علویان حلب را بر عهده گرفت. این مقام را در آن روزگار، علویان بر عهده داشته‌اند. البته این سمت به شریف‌ترین فرزندان امیرالمومنین علیه السلام تعلق می‌گرفت. این مقام تا اواخر قرن دهم به عهده این خاندان بوده و از روز شروع این مسئولیت، اساس این خاندان بلندپایه پی‌ریزی گردیده است. از آن به بعد پیوسته منصب ریاست علمی و دینی شیعه در آن سامان به افراد نامی این دودمان اختصاص یافته و آنان همواره مورد احترام و تجلیل عامه مردم بوده‌اند.

خاندان ابن زهره

پیش از طلوع ابوالمکارم، این دودمان اصیل به خاطر نام «اسحاق موتمن همسر سیده نفیسه نوه امام حسن مجتبی علیه السلام و عمه حضرت عبدالعظیم حسنی» که نام جد اعلای آن‌ها بوده است؛ اسحاقیین خوانده می‌شدند، ولی بعدها ابوالمکارم و پدرش «علی» و سایر دانشمندان این طایفه به خاطر نام زهره ـ جد آن‌ها ـ بنی‌زهره نامیده شدند.
از نوشته‌های دانشمندان و تاریخ‌نگاران شیعه و سنی استفاده می‌شود: از روزی که این دودمان عظیم‌الشأن، حلب را به عنوان وطن انتخاب کردند؛ همواره شعاع علم، فضل و دیانت آنان بر مردم شیعه حلب و سایر آن نواحی تابیده است و همه از نعمت وجود آن‌ها برخوردار بوده‌اند. علاوه بر آن دانشمندان بزرگ و فقیهان نامی و نوابغ عالی‌قدری از میان آن‌ها برخاسته‌اند و آثار علمی گران‌بهایی در تمام رشته‌های علوم اسلامی به یادگار گذارده‌اند.
ابوالمحاسن زهره بن علی، جد ابوالمکارم، از عالمان بزرگ حلب و از شاگردان ابن قولویه به حساب می‌آید. بعضی نقل کرده‌اند که وی از صدوق نیز روایت نقل کرده است. علی بن زهره (پدر ابوالمکارم) از بزرگان علمای حلب بشمار می‌آمده و از پدر خود، زهره الحلبی روایت نقل می‌کند و ابوالمکارم از او آموخته است.
حتی پس از درگذشت ابن زهره در فاصله سال‌های ۵۸۵-۵۱۱این امر ادامه داشته است و با این که سختی‌ها و ظلم‌های فراوانی بر این شهر و شیعیان این خاندان تحمیل شد؛ لکن در طول تاریخ، در تربیت نوابغ علم و قهرمان فقه، موفق بوده‌اند. شاهد بر این مدعا استجازه گروهی از بزرگان خاندان ابن زهره از علامه و فقیه آن زمان، حسن بن یوسف بن مطهر حلی مشهور به علامه حلی است.

اساتید ابن زهره (ره)

بسیار طبیعی است که شخصیتی همانند ابن زهره، که در خانواده علم و فضل به دنیا آمده و رشد کرده؛ در نزد بزرگان این خاندان آموزش ببیند و درجات کمال برسد. استادانی که ابن زهره در خدمت آنان تلمذ کرده است، تا آن جا که بدان خبر یافتیم عبارتند از:
علی بن زهره الحلبی، پدر ابن زهره؛
السید ابوالمحاسن زهره الحلبی، جد ابن زهره؛
ابومنصور محمد بن الحسن بن منصور نقاش موصلی: وی از شاگردان أبوعلی (پسر شیخ الطائفه) است. ابن زهره با یک واسطه از ابوعلی، پسر شیخ طوسی، اجازه روایت یافت و نیز النهایه شیخ طوسی را بر حاجب حلبی خواند.
ابوعبدالله حسین بن طاهر بن حسین، که از شیخ ابوالفتوح نقل روایت کرده است.

 

شاگردان ابن زهره (ره)

عبدالله بن علی بن زهره، برادر ابن زهره
سید محی‌الدین محمد بن عبدالله، برادرزاده‌اش
شیخ محمد بن جعفر مشهدی، صاحب کتاب مشهور «المزار»
شیخ محمد بن جعفر مشهدی، صاحب کتاب «المزار»
شیخ معین‌الدین سالم بن بدران مصری مازنی
محمد بن ادریس الحلی، مولف کتاب «السرائر»
عزالدین ابوالحرث محمد بن حسن بغدادی وی از ابن زهره اجازه روایت دریافت نموده است.

ابن زهره (ره) در بیان علما

عالمان و دانشمندن بزرگ و تراجم‌نویسان، همه از ابن زهره به نیکی یاد کرده‌اند سخن چند تن از ایشان را به عنوان نمونه می‌آوردیم:
ابن شهر آشوب آورده است: حمزه بن علی بن زهره الحسینی الحلبی، صاحب کتاب «قبس الانوار فی نصره العتره الاخیار» و «غنیه النوزع» فرد نیکویی است.
علامه حلی: حمزه بن علی بن زهره الحسینی الحلبی؛ سید سعید صفی‌الدین معد می‌گوید: کتاب قبس الانوار فی نصره العتره الاطهار و کتاب غیبه النزوع از اوست.
زبیدی صاحب «تاج العروس»: الشریف ابوالمکارم حمزه بن علی معروف به شریف الطاهر از فرزندان علی است. و ابن عدیم در «تاریخ حلب» می‌گوید: او فقیه و اصولی دقیق و اصحاب نظر از علمای امامیه می‌باشد.
در تفسیر «اعلام النبلا» آورده است: شریف حمزه بن زهره الاسحاقی الحسنی، ابوالمکارم سید بزرگوار و گران‌قدر و بزرگ‌مرتبه، دانشمند کامل و برجسته و مجتهد و صاحب تصنیفات نیکو، چندین کتاب تألیف کرده است.
شیخ حر عاملی درباره‌اش چنین آورده است: او شخصی فاضل و عالمی بزرگ‌مرتبه، مورد اعتماد است و تصنیفات زیادی دارد. دیگر بزرگان همچون قاضی نورالله مرعشی در «مجالس المومنین»، مرحوم علامه مجلسی، خوانساری، محدث نوری، مرحوم محدث قمی، مدرس تبریزی، و دیگر تذکره‌نویسان، همگی ابن زهره را عاملی سترگ و از فقیهان نامور و کتاب‌هایش را معتبر و مشهور دانسته‌اند. مخصوصاً کتاب گرانسنگ او «غنیه النزوع» را ستوده‌اند.
گفتار صاحب ریاض: ملا عبدالله افندی اصفهانی در مورد او گوید: «فقیه نامور، عالم بزرگوار، اصولی جلیل القدر، معروف به «ابن زهره» صاحب کتاب «الغنیه» که مشتمل بر اصول فقه و فروع آن بوده، از فقهای جلیل القدر و از بزرگان طایفه امامیه می باشد. او معاصر ابن شهر آشوب و از شاگردان او می باشد».
گفتار مرحوم مدرس: صاحب ریحانه الادب در حق او می نویسد: «ابن زهره، کنیه اش ابوالمکارم ملقب به عزالدین معروف به ابن زهره و یا سید بن زهره، عالم فاضل و جلیل القدر از اجلای علمای امامیه و از اکابر متکلمین و فقهای شیعه می باشد و نسب او با شش واسطه به جناب اسحق فرزند امام جعفر صادق علیه السلام موصول می شود. این خاندان آل زهره به همین جهت به «اسحاقیون» نیز موصوف هستند و فقط ابن زهره در صورت نبودن قرینه تنها بدو منصرف می گردد.
او با یک واسطه از ابوعلی پسر شیخ طوسی روایت می کند. معین الدین مصری، ابن ادریس، شاذان بن جبرئیل قمی و محمد بن جعفر مشهدی صاحب مزار معروف و بعضی دیگر از او روایت می کنند. از تالیفات او: اباحه المتعه – غنیه النزوع الی علمی الاصول و الفروع – قبس الانوار فی نصره العتره الاطهار – النکت (در نحو) می باشد.
او در سال ۵۸۵ هجری قمری در ۷۴ سالگی در حلب وفات یافت و در دامنه کوه جوشن نزد مشهد السقط محسن بن حسین بن علی علیه السلام مدفون گردید. در نخبه المقال گفته است و ابن علی بن زهره الاجل ذوغنیه، عنه ابن ادریس نقل.
سخن علامه مجلسی در بحار: «کتاب الغنیه، نویسنده آن «ابن زهره» بی نیاز از توصیف می باشد. او از فقهای بزرگوار و جلیل القدری است. کتابهای او از نهایت اشتهار برخوردار می باشند به ویژه کتاب نامبرده فوق…».

آثار ابن زهره (ره)

یکی از بهترین نشانه‌های بیانگر شخصیت، بالندگی فکر و وسعت اطلاعات هر شخصی آثاری است که از او به جای می‌ماند. ابوالمکارم آثار ارزشمند و جاودانه‌ای از خود به جای نهاده که با گذشت قرن‌ها از یاد نرفته و تازگی و طراوت خود را از دست نداده است و کتاب‌هایش جزء مصادری است که از زمان تألیف تاکنون، مورد مراجعه فقیهان بوده است. کتاب گران‌قدر «غینه النزوع» مدت‌ها به عنوان کتاب درسی در حوزه‌های علمیه تدریس می‌شده و مورد استفاده قرار می‌گرفته، تا آن جا که محقق طوسی این کتاب را نزد معین‌الدین مازنی مصری قرائت کرده است.
نزدیک به ۲۰ کتاب، رساله و نامه به ابن زهره نسبت داده شده است. تنوع موضوعات این آثار نشان دهنده وسعت دامنه دانش اوست. علاوه بر کتاب غنیه النزوع، آثار دیگری از ابن زهره به جای مانده است که عبارتند از:
الاعتراض علی الکلام الوارد من حمص؛
الجواب عما ذکره مطران: این کتاب جواب اشکالاتی است که ابن‌زهره به رئیس کاهنان داده است.
الجواب عن الکلام الوارد من ناحیه الجبل: جواب از کلامی است که از ناحیه جبل عامل آورده‌اند.
جواب المسائل الوارده من بغداد: جواب مسائلی است که از بغداد آمده است.
قبس الانوار فی نصره العتره الاخیار: بعضی از مخالفین معاصر علامه حلی بر این کتاب ردیه‌ای به نام «المقتبس» نوشته‌اند و یکی از عالمان شیعه، به نام شیخ علی بن هلال بن فضل، ردی بر این مخالفان نوشته است. با نام «الانوار الجالبه لظلام الغلس من تلبیس صاحب المقتبس».
جواب الکتاب الوارد من حمص: جواب نامه‌ای است که از شهر حمص آمده است.
مسائل فی الرد علی المنجمین: مسائلی در رد نظریه ستاره‌شناسان که به بیست و یک مسئله می‌رسد.
نوشته‌ای در بررسی مسئله تفکر و تعقل و این که آیا این مسأله به تنهایی در تحصیل معارف عقلیه کفایت می‌کند؟
بررسی این مسئله که رویت ظاهری حق تعالی برای انسان امکان ندارد.
بررسی این که خداوند متعال جبار وحی است.
مسأله نیت وضو هنگام مضمضه و استنشاق؛
بررسی و رد نظریه کسانی که گمان کرده‌اند تفکر به تنهایی در شناخت خداوند متعال کافی نیست.
مسأله تحریم فقاع (آبجو)؛
بررسی و رد نظریه کسانی که اعتقاد دارند که حسن و قبح فقط شنیدنی است نه عقلی.
بررسی و رد قائلان به این که در دین اسلام قیاس قابل قبول است.
النکت (در عمل نحو)؛
بررسی مسأله جواز نکاح متعه؛
نقض اشکالات فلاسفه؛
غنیه النزوع الی علمی الاصول والفروع.
با این که مرحوم ابن زهره دارای تألیفات زیادی است؛ اما با کمال تأسف تنها «غنیه النزوع الی علمی الاصول والفروع» وی در دست است و کتاب‌های دیگر این دانشمند بزرگ در دسترس نیست. این کتاب گرانبها و ارزشمند در سال‌های اخیر با نظارت و اشراف استاد عالی‌قدر حضرت آیت الله حاج شیخ جعفر سبحانی دام عزه همراه با مقدمه ایشان و تحقیقات مفید محقق گرامی، حجت الاسلام والمسلمین بهادری چاپ شده است.

 

غنیه النزوع

کتاب «غنیه النزوع الی علمی الاصول والفروع» کتابی است جامع و ارزشمند که پس از قرن‌ها هنوز مباحث آن تازگی دارد و طراوت خود را از دست نداده است، به همین علت سزاوار است نکاتی را در مورد آن یادآور شویم؛ تا تذکری باشد برای استفاده بردن از این گوهر گرانبها که به فراموشی سپرده شده است. این کتاب در ۳ موضوع بحث می‌کند:
اصول دین (مهمترین مسائل کلامی)
اصول فقه (مشتمل بر قواعد اصولیه که احکام شرعیه از آن استنباط می‌شود.)
فروع و احکام شرعیه (مشتمل بر یک دوره فقه استدلالی مختصر که در آن، به کتاب و سنت نبوی و احادیث اهل بیت علیهم السلام استدلال شده است.)
ابن زهره در این کتاب یک دوره فقه استدلالی را به طور مختصر بحث کرده است که دارای امتیازات ویژه‌ای است از آن جمله:
در استدلال‌ها از آیات قرآن کریم استفاده نموده و تقریباً به دویست و پنجاه آیه از قرآن شریف در موارد مختلف استدلال کرده است.
اعتماد در استدلال بر احادیث نبوی صلی الله علیه و آله و سلم به صورت دلیل بر مطلوب یا احتجاج بر مخالف. در بحث اصول فقه هم بحث مفیدی در مسأله قیاس، انجام داده و بررسی دلایل قائلین به قیاس و مخالفان آن‌ها را به طور کامل آورده است.
ابن زهره با تسلط کامل و گسترده‌ای که بر فقه اهل سنت و فقه شیعه داشته، توانسته است کتاب فقهی جامعی تدوین کند و خلا موجود در آن زمان را پر کند.
در بین دانش‌های اسلامی بحث فقه اکبر (اصول دین و مسائل کلامی از توحید تا معاد) از اهمیت خاصی برخوردار است که در این کتاب مطرح شده است. در بین مباحث کلامی‌ای که در این کتاب شریف آمده، شاید بتوان گفت یکی از شیرین‌ترین بحث‌ها که نسبتاً به تفصیل هم آورده شده، بحث امامت است.
در این بحث مطالب و مباحث ارزشمندی، همراه با استدلال به آیات شریفه قرآن و احادیث نبوی در مورد ولایت امیرالمومنین (علیه السلام ) و رد کسانی که برایشان مقدم شده‌اند آمده که بسیار حائز اهمیت بوده و شایسته است که با دقت مورد مطالعه قرار گیرد تا بهره لازم از آن بدست آید.

بعضی از آرای اصولی ابن زهره (ره)

ابن زهره در بحث امر معتقد است که مطلق امر به لحاظ لغوی نه مقتضی وجوب است و نه مقتضی استحباب، امّا شرعا بر وجوب دلالت می‌کند. همچنین از دید ابن زهره امر شرعا بر فور دلالت دارد، امّا بالوضع نه بر فور دلالت می‌کند و نه بر تراخی، برخلاف نظر شیخ طوسی.
از دیدگاه ابن زهره نهی نیز شرعا دلالت بر حرمت دارد، امّا نهی از شیء دلالت بر فساد منهی عنه نمی‌کند، برخلاف نظر شیخ طوسی.
از نظرگاه ابن زهره ادات عموم برای رساندن معنای عموم وضع نشده‌اند؛ زیرا این الفاظ هم برای رساندن معنای عموم کاربرد دارند و هم برای بیان معنای خاص. این دیدگاه ابن زهره مخالف نظر شیخ طوسی در این باب است.
از دیدگاه ابن زهره مفهوم وصف حجّت نیست.
در حجّیت خبر متواتر ابن زهره سه شرط بیان می‌کند:
اوّلا، عدد راویان به حدّی از کثرت باشد که عادتا اتفاقشان بر کذب محال باشد، ثانیا، دانسته شود که مخبران انگیزهٔ مشترکی برای بیان دروغ ندارند، ثالثا، مخبران نسبت به آن چه خبر می‌دهند، شبهه و تردیدی نداشته باشند.
خبر واحد از دیدگاه ابن زهره علم آور نیست و تنها در صورتی که مخبر عادل باشد ظنّ آور است. همچنین از دید ابن زهره عقلا تعبّد به خبر واحد جایز است، امّا شرعا بر تعبّد به خبر واحد دلیلی وجود ندارد. وی در این نظر موافق با سید مرتضی و مخالف دیدگاه شیخ طوسی است.
در مورد قیاس و اجماع نیز، وی نظر مشهور امامیه در آن زمان را قبول دارد.
داستان جالبی از زندگی ابن زهره (ره)
محدث نوری در خاتمه مستدرک وسائل الشیعه،نقل می کند که ابن کثیر شامی در تاریخ خود نوشته است:
«چون «صلاح الدین ایوبی »از کار مصر فارغ شده و بر اوضاع آن منطقه تسلطیافت،متوجه فتح بلاد شام شد.از جمله به حلب آمد و در بیرون حلب نیرو پیاده کرد.
فرماندار حلب از این موضوع بسیار مضطرب و نگران شد و مردم شهر را در مسجدجمع نمود و نسبت به آنان مهربانی بسیار نمود و از آنان استمداد جست.مردم شهراطاعت کردند.شیعیان نیز اظهار موافقت کردند،ولی مشروط بر اینکه حاکم شهرخواسته های مذهبی آنان را تامین نماید و خواسته های خود را به این ترتیب شرح دادند:
۱-مسجد جامع شرقی حلب را که مسجد بزرگان بود در اختیار آنان قرار دهند.
۲-حق داشته باشند در اذان «حی علی خیر العمل »بگویند.
۳-حق داشته باشند پیشاپیش جنازه های خود،اسامی دوازده امام(ع)را بگویند.
۴-حق داشته باشند بر مردگان خود با پنج تکبیر نماز بخوانند.
۵-عقد و نکاح آنان فقط توسط «ابو المکارم »ابن زهره صورت گیرد.
حاکم و مردم هم تمام شرایط آنان را پذیرفتند و از آن روز مسجد جامع حلب به آنان تعلق گرفت و در آنجا و سایر شهرستانها در اذان «حی علی خیر العمل »گفته شد.»

حتما بخوانید: ابن فهد

رحلت ابن زهره (ره)

کوه جوشن، در غرب حلب و مشرف بر این شهر است. در پایین آن مقابر و مشاهد شیعه بنا شده است و شاعران حلب دربارهٔ آن سروده‌های زیادی آورده‌اند. این کوه حاوی معدن مس بوده و از آن برداشت نیز می‌شده است.
نقل شده است: زمانی که اسیران کربلا را از آن منطقه عبور می‌دادند ـ ظاهرا در برگشت از شام به طرف مدینه منوره ـ فرزند امام حسین (علیه السلام ) ـ در این مکان سقط شد. در آن وضعیت سخت، برای مادر بچه سقط شده از کارگرانی که در این کوه مشغول استخراج مس بودند درخواست نان و آب کردند و آنان در مقابل درخواست ایشان و کمک کردن به اسیران زبان به طعن گشودند. در این حال همسر امام حسین (علیه السلام )بر آنان نفرین نمود. در اثر نفرین این بانوی مکرمه از آن زمان تا به حال، هر کس در این معدن مشغول بکار شده سودی نبرده و هم‌اکنون این معدن به صورت تعطیل درآمده است.
از آن زمان در این منطقه مکانی است که معروف به «مشهدالسقط» است و «مشهدالدکه» نیز نامیده می شود. این سقط را محسن بن الحسین (علیه السلام ) نامیده‌اند. در ضمن مرقد عالم جلیل القدر ابن شهر آشوب مازندرانی در همین مکان قرار دارد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ضمانت ۱۰۰ درصدی رضایت شما
شما از لحظه ثبت نام تا 30 روز فرصت دارید که در صورت عدم رضایت از کیفیت کلاس ها انصراف دهید و تمام هزینه پرداختی را دریافت نمایید.

دانلود جلسات صرف ۲
اگر نیاز به جلسات بیشتری از صرف 2 دارید، لطفا ایمیل خود را وارد نمایید تا هم اکنون برای شما ارسال گردد.
اگر این صفحه را ببندید دیگر امکان مشاهده فیلم های صرف 2 را نخواهید داشت